ZESKALOWAĆ PRZESKALOWANE

DYPLOM MAGISTERSKI

Promotor: dr Roman Rutkowski

Urbanistyka ery nowego obiektywizmu rozmyła granice miejsc, zniszczyła relacje sąsiedzkie, czyniąc przestrzenie i ich użytkowników zupełnie anonimowymi. Z perspektywy czasu okazuje się, że masowe planowanie osiedli mieszkaniowych tego okresu nie stanowiło odpowiedzi na ludzkie potrzeby w sensie szerszym niż aspekt fizjologiczny. Oczywiście, społeczeństwa przystosowały się do nowej, modernistycznej rzeczywistości, lecz reforma ta nie obyła się bez ogromnych strat dla urbanistyki i samego rozumienia zjawiska „miejskości”. Modernistyczna planistyka zignorowała pojęcie granicy, wyparła się tradycyjnych miejskich form takich jak place, ulice, skwery, kwartały zabudowy, pozostawiając puste przestrzenie między budynkami trudne do zdefiniowania przez funkcje, trudne do nazwania przez użytkowników. Niniejszy projekt jest dywagacją na temat dogęszczania tkanki, spekulacją dotyczącą powstania Miasta II (pojmowanego w bardzo tradycyjny sposób), na kanwie Miasta I, jakim jest modernistyczne założenie mieszkaniowe z wielkiej płyty, wzorowane na Radiant City Le Corbusiera. Na przykładzie os. Orła Białego w Poznaniu, badany jest potencjał przestrzeni zawartej między budynkami, Istniejąca wstęgowa zabudowa, na przekór myśli modernistycznej, staje się granicą. Niczym średniowieczny mur miejski jednoznacznie definiuje miejsce, stanowi morfologiczną przyczynę powstania zdrowej, gęstej tkanki i mimo swojego negatywnego charakteru, jest w stanie wygenerować pozytywny skutek.
Na poziomie architektury, która wypełnia zastaną pustkę, podjęta zostaje próba zrewidowania współczesnego pojmowania samego procesu zamieszkiwania. Obecnie architektura mieszkaniowa, staje się coraz bardziej ograniczana przez precyzyjną znajomość miar i parametrów, które powinna spełniać, w kontekście zapoczątkowanej w okresie modernizmu manii normalizacji. Zamieszkiwanie przestaje być dialogiem między architekturą, a jej użytkownikiem. Modernistyczna zasada wolnego planu, przeczy istnieniu typologii, która stanowi o niezmiennej logice funkcjonowania i dystrybucji przestrzeni w budynku. Z drugiej strony, nadzwyczajne tempo procesów zachodzących w społeczeństwie i częstotliwość zmian, wymusza na architekturze wysoką zdolność adaptacyjną. W odpowiedzi, projekt mierzy się z wywodzącą się z początku lat ’90 ubiegłego stulecia ideą poliwalentnego modelu zamieszkiwania autorstwa Hermana Herzbergera. Mówi ona o statycznej, permanentnej konfiguracji przestrzennej, która w swojej niezmienności może być wykorzystywana do rożnych funkcji, tak aby minimalna elastyczność, wciąż była w w stanie zapewnić optymalne rozwiązanie.

lokalizacja – Osiedle Orła Białego w Poznaniu
okolnica
planty
pola zabudowy
zabudowa
aksonometria
przekrój
perspektywa
zagospodarowanie fragmentu terenu
Grachedengordel / Amsterdam
fragm. Os. Orła Białego / stan istniejący
fragm. Os. Orła Białego / stan projektowany
gęstość układu
stan istniejący: 0,02
projektowany: 0,05
Grachdengordel (kwartał): 0,012
intensywność zabudowy
stan istniejący: 1,86
projektowany: 2,20
Grachdengordel (kwartał): 3 (ogółem: 1,94)
gęstość zabudowy
stan istniejący: 0,17
projektowany: 0,36
Grachdengordel (kwartał): 0,73 (ogólem: 0,48)
przestrzenność układu
stan istniejący: 0,44
projektowany: 0,28
Grachdengordel (kwartał): 0,09 (ogółem: 0,27)
średnia ważona kondygnacji
stan istniejący: 11
projektowany: 6,3
Grachdengordel: 4,8
tara
stan istniejący: 84%
projektowany: 64%
Grachdengordel: 32%
perspektywa
rzuty
przekroje
model
przekrój